Hicret Etsem Beni de Alır mısın Medine

Ey! Münevver Medîne, Ey! Gönüller beldesi, Ey! Devri cehâletin, mahkûmiyet belgesi. Çınlıyor göklerinde, her an Muhammed sesi. Gör ki; yine dünyada, zulümler var bu dîne, Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE? Susadım şefkatine, yine gönlümde serâb, Sustu rahlede bülbül, bahçede güller harâb, Dünyaya hükmediyor, yine zillet ve şarâb; Gör ki; nice âlimler, nifak soktu bu dîne, Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE? Merhametin kendi yok, dillerde kaldı adı; Yeryüzü bir toz duman, kim suçludur, kim kadı? Bunca mûsibetlerden, ibret alan kalmadı, Hep iftirâ ediyor, “yedi düvel” bu dîne, Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE ? Bir yanda din tâciri, arkadan vurur beni, Bir yanda zorbaların, hiç kızarmayan teni. Elden ele geziyor, dinde reform bülteni; Bilirim ki; bu cür’et, revâ değil bu dîne, Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE? Çöktü insan fıtratı, payandalar yetmiyor, Ekranlarda çığlıklar, kulağımdan gitmiyor, Soygun, talan, cinâyet, “çağdaşlıkla” bitmiyor; Nesiller küstürüldü, çağlar üstü bu dîne; Hicret etsem beni de, alır mısın MEDÎNE? Ey! Mübârek Medîne, Fahri Âlem beldesi, Kardeşliğin, barışın, adâletin simgesi, Çınlasın göklerinde, salât üs selâm sesi. Ben ki; Kâlû Belâ’da, teslim oldum bu dîne, O yemyeşil kubbene, beni de al MEDÎNE.