Kaldırımlar

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum Yolumun karanlığa saplanan noktasında Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum **** Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta Ben, bu kaldırımların emzirdiği çocuğum Aman, sabah olmasın bu karanlık sokakta Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum **** Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık Biri benim, biri de serseri kaldırımlar **** Kaldırımlar; çilekeş yalnızların annesi Kaldırımlar; içimde yaşamış bir insandır Kaldırımlar; duyulur ses, kesilince sesi Kaldırımlar; içimde kıvrılan bir lisandır **** Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim Örtün, üstüme örtün serin karanlıkları **** Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi **** Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler Tak, tak ayak sesimi aç köpekler işitsin Yolumun zafer takı, gölgeden taş kemerler