Kerbela

Ah Kerbela… Yıl hüzün yılı,ayrılıklar vakti Efendisine hazırlanıyordu… Sevgilisine kavuşmak için imam Hüseyin hazırlık yapıyordu Gitme diyorlardı; ama o kavuşacağı yüce dostu çok özlemişti Aylardan muharremdi yer kerbela Kerbela toprağı kanlara doymaz Hüseynimin ahına canlar dayanmaz Annemin feryadı cihana sığmaz Ağladı melekler İmam Hüseyin Canım sana kurban olsun Hüseyin Ya Hüseyin Eyvah koptu başlar Evyah gözde yaşlar Eyvah ümmet ağlar Can Hüseyne vah İmam Hüseyin kerbelaya gelince etrafa baktı Kerbela zulmeti kalpleri yaktı Toplandı cinler toplandı bütün cinler ahuzar etti Sana yardım edelim Ya Hüseyin diyorlardı Arkasından melekler ağlıyordu Su… su… Hüseyin.. Bu canımız sana varlığım sana kurban olsun Hüseyin Ya Hüseyin can Hüseyin İmam Hüseyin Rasulullaha babam diyordu Seni çok seviyorum ey babacığım Bu insanlar kimki üzdüler beni diyordu Kardeşi Zeyneb bu zulme feryad figan ediyordu Gökte melekler ağlıyordu Can Hüseyin Bu canım sana kurban olsun Ya seyyidi Hüseyin Ya kalbi Hüseyin Ya ebi Hüseyin… Eyvah koptu başlar Evyah gözde yaşlar Eyvah ümmet ağlar Can Hüseyne vah İmam Hüseyin vurulunca ah babam dedi Yüreğine hançer darbesi yedi Sonra Rasulullah duydu ehli beyt duydu ashabı kiram duydu Hepsi feryad hepsi figan ediyordu Rasulullah diyordu; vah Hüseyinime vah Hüseyinime Sana nasıl kıydılar Sana nasıl vurdular Senin ellerini nasıl kestiler Ümmet ağlıyor kainat ağlıyor Yürekler İmam Hüseyne dayanmıyor Varımız yoğumuz bütün sevdalarımız Akacak ve akmış bütün gözyaşlarımız senin için aksın Bundan sonra benim için suyun adı Hüseyin oldu Her su içişimse sana sesleneceğim Lebbeyk Ya Hüseyin Lebbeyk Ya İmam ya Hüseyin Eyvah koptu başlar Evyah gözde yaşlar Eyvah ümmet ağlar Can Hüseyne vah