Kerbela'da Bir Kıyamet Koptu

Kerbelâ’da bir kıyâmet koptu, mâtemdir bu gün Ehl-i dil meyus, yezidi şâd-u hurremdir bu gün Âşıkanın gözlerinden cûş eden demdir bu gün Ey muhibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün Âsuman kan ağlayıp, gökten döker eşk-i cefa Yaktı her bir mü’mini, ceryan-ı hâl-i Kerbelâ Parlıyorken böyle söndü, mah-i Hurşid-i Hüda Ey mühibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün Yâdigâr-ı Mustafa bil, gark-ı hûn oldu bu gün Böyle bir bağ-ı risalet, mahvolup soldu bu gün Bunca evlâd-ı Muhammed, gam ile doldu bu gün Ey muhibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün Ağlayan göz cân-u dilden, şüphesiz nem-nâk olur Hâl-i şahı yâdeden kalpler yanar gam-nâk olur Razı olmaz gönlü kat’iyyen bu hâle çâk olur Ey muhibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün Sâde süfyâni olanlar ağlamaz, onlar güler Varma asla böyle bir meclise, dâim kıl hazer Ehl-i Beytin sevgisinden olmasın dûr, reh-güzer Ey muhibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün En büyük sermâyemizdir, hubb-i âl-i Mustafa Vüdd-i-kurbâ emr-i Hakk’tır, nâsa ihsan-i Hüda Sen de ŞEMSİ çok sarıl, kurbaâya Farzı kıl eda Ey muhibbân ağla matemdir, muharremdir bu gün