Kuru Ağaca Yol Sorunca

Gider idim ben yol sıra, yavlak uzamış bir ağaç, Böyle latîf, böyle şirin, gönlüm der ki birkaç sır aç. Böyl’uzamak ne manadır, çünkü bu dünya fanidir, Bu fodulluk nişanıdır, gel beri miskinliğe geç. Böyle latif bezenirken, böyle şirin düzenirken, Gönül Hakk’a özenirken, dilek nedir, neye muhtaç? Ağaç karır, devran döner, kuş budağa bir kez konar, Daha sana kuş konmamış, ne güvercin, ne hod dürrraç. Bir gün sana zevâl ere, yüce kaddin ine yere, Budakların oda gire, kaynaya kazan, kıza saç. Er sırrıdır sırrın senin, er yeridir yerin senin, Ne yerdedir yerin senin, sana sorarım ey ağaç. Yunus Emre sen bir nice, eksikliğin yüz bin onca, Kur’ağaca yol sorunca, teferrücle yoluna geç.