Sen Bu Cihan Mülkünü

Sen bu cihan mülkünü, Kaf’tan Kaf’a tuttun tut, Ya bu alem malını, oynayarak üttün tut. Sen Süleyman köşkünde taht kurup oturdun bil, Dev ve periye düpdüz hükümler eyledin tut. Sen Feridun haznesin Nuşirevan genc ile, Karun malını dahi sen malına kattın tut, Bu dünya bir lokmadır, ağzındadır çiğnenmiş, Çiğnenmişe ne tutmak, ha sen onu yuttun tut. Ömrün delim bir oktur, yay içinde dopdolu, Dolmuş oka ne durmak, ha sen onu attın tut. İşbu cihan mülkünden ansızın ün ederler, Ansızını şimdi bil hazırlanıp gittin tut. Çün denize gark oldun boğazına geldi su, Deli gibi talpınma, ey biçare battın tut. Her gah ki nefes gelir, o ki senden eksilir, Çün kise ortalandı sen onu tükettin tut. İşbu ecel şerbeti elbette tadacaksın, Tadışında şek yokdur şimdi onu tattın tut. Ahir bir gün ölürsün, ölüm vardır bilirsin, Kamulardan ayrılıp varıp sinde yattın tut. Yüz yıllar hoşluk ile, ömrün olursa Yunus, Sonucu bir nefesdir, geç ondan da öttün tut.