Uzak Beyaz Bir Hayal Tutuyor Ellerimi

Ellerin son gemiden artakalan bir hüzün Bir vadiyi çoğaltan saf suyu sessizliğin Erimeyi bir kalbin potasında öğrenmiş Bir gecenin nabzında damlamıştır yerlere Belki son meddücezir vaktidir denizlerin O hangi aynalardan çıkıp gelmiş ansızın Sen hangi dağ başında bırakmışsın ruhunu Şimdi yalnızlık için kan döküyor gözlerin **** Artık duymuyor seni fırtınalar, bulutlar Sözlerin bin bir çeşit alevlerle yanıyor Sen O’nda unutulan resimlerin matemi O sende her çiçeğin yüzüyle uyanıyor **** Uzak beyaz bir hayal tutuyor ellerini Irmağı yatağından ayırdıysa karanlık Su şimdi kahra giden yolların ayrımıdır Bir tohum gülümsüyor; kökleri yüreğinde Bir tohum ki, bahçenin en nazlı kıvrımıdır **** Bir tohum, dallarında asılı kirpiklerin Bir tohum, gövdesine gözbebeğin gömülü Bir tohum, kabuğunda gül baharı taşıyor Bir tohum, ardı sıra sefiller ağlaşıyor **** İstenmeyen birisin şimdi doruklar kadar Oyuncak bekleyip dur yetim çocuklar gibi Bilmiyor ki, senin de görünmez bir günün var Uzak beyaz bir hayal tutuyor ellerini