Yüzün Mehi İd

Yüzüñ meh-i ‘îd ü ser-i zülfüñ şeb-i Esrâ Gamzeñ yed-i Mûsâ leb-i lâ‘lüñ dem-i ‘Îsâ (Ey Muhammed) Senin yüzün bayram gecesinin ayı gibi parlak; saçların ise İsrâ gecesi gibi siyahtır. Gamzen Hz. Mûsâ’nın eli; dudağının kırmızılığı ise Hz. İsâ’nın nefesi gibidir. Bu hüsn-i Hudâyî ki Hudâ sana virüpdür Mânî-i cihân yazmadı tasvîrine hem-tâ (Ey Muhammed) Sana bu ilâhî güzelliği Allah vermiştir. Bu güzelliğin resminin bir benzerini bu cihânın Mâni’ si bile çizmemiştir.) Alnun kamerine yüzün ayına müşâbih Bunca göz ile görmedi bu çarh-ı mu’allâ (Ey Muhammed) Bu çarh-ı muallâ yani gökyüzü, bu kadar çok gözüyle gözlediği halde senin kamer gibi parlak alnına ve ay gibi aydınlık yüzüne benzer bir güzellik görmedi. Şol câm ki nûş eylemişem bezm-i gamünde Bir sâde habâbıdur anun künbed-i hadrâ (Ey Sevgili) Ben senden ayrı kalmanın hüznünü yaşadığım gam meclisinde öyle bir aşk şarabı içtim ki, şu gök kubbe onun yanında sadece o şarabın üzerindeki kabarcıklar gibidir. Avnî seni medheyledi tarz-ı gazelde Matla’ didi yüzüne vü agzuna mu’ammâ (Ey Muhammed) Avnî seni gazel tarzında yazdığı bir şiirle methettiği için yüzüne matla’ ve ağzına muammâ dedi.