Allahım Göremedim Seni

Allah’ım göremedim seni bir tek gören göz Şöyle ilm-i ledünle özden doğup gelen söz Şeytân faka düşürmüş kullar yönün şaşırmış Gönüle otağ kurmuş serpmiş gönle benliğ toz Benlikle geçer ömür bilmez paslanmış gönül Gönül en büyük âlem lik gönülden habersiz Yûnus dahi sokmadı odunun eğrisini Taptuğun dergâhına odunları dizdi düz Eğri odun girmezse dergâhtan içeriye Eğri gönül gider mi söyle bire lüzumsuz İstersen gönlü bilmek kiri pasını silmek Ehli gönüle varıp hizmet et gece gündüz Demezler hani ilim isterler kalbi selim Tövbe kıl bire zâlim ecel gelmeden ansız Küpte ne varsa sızar âlim ne bilse yazar Mâdem kalpte ilim var neden nurlanmıyor yüz Kötü bakma gözüme alınma ha sözüme Vallah düşman değilim inanırsan dostuz biz Batmadan gazap oku Belam Bauru oku İlmiyle helâk oldu bu değdim gâyet bâz Yunûsî canlar ölmez ölen bil ki hayvandır Cana bigâne olup gitmeyesin îmânsız