Ariflerin Özünde

Âriflerin özünde irfân’a sevdâsı var Münkirlerin irfân’la ezelden kavgası var Hakk nice kul yaratmış âlemleri donatmış Âbidlik zâhidlik hoş ârife sevdâsı var Ledünni ilmi bilir hikmet yanında yürür Hakk’ı ayânen görür zâhidin rüyâsı var Lezzeti aşk tatmıştır nûr’u nûr’a katmıştır Benliği bırakmıştır Hakk ile safâsı var Hasta ezelden canı münkir nitsin irfân’ı Anlamazsa Kur’ân’ı cahîmde cezâsı var Anlamaz inkâr eder şeytân yoluna gider Bilmez şeytân’lık eder ârife ezâsı var Zâhid’lere söyleyin bizden selâm eyleyin Aşkı inkâr etmesin aşka muktezâsı var İrfân ehline bakın hor görmeyin ha sakın Rabb’i ona çok yakın irfân’a sezâsı var Gerçek ârif olanlar varlığın eyler fenâ Nefyü ısbat ederek nefsinin ifnâsı var Zâhidin bildikleri zühd ile takvâsıdır Âriflerin gönlünde sadece Mevlâ’sı var Habîbullah peşinde Habîb dâim düşünde Ona benzemek için fakr ile fenâsı var Tûl-ü emel yapmayıp nimetlere bakmayıp Dünyâyı fânî sayıp dâimâ gınâsı var Yunûsî dön yüzünü bağla Hakk’a özünü İkrarla de sözünü ârifin rızâsı var