Sözleri
Tarihler gösteriyordu Altı Şubat İki Bin Yirmi üçü
Bu zaman dilimini dile getirmek oldukça güçtü
Acıdan kavrulup yanıyor, sızlıyor vicdanı olan yürek
Bir kaç kelam etmek istedim Bismillah diyerek:
Bir kış gecesi saatler geçiyordu dördü on yedi
Yedi nokta yedi büyüklüğündeydi sarsıntının şiddeti
Her yanı, yerle yeksan ediyordu zelzelenin hiddeti
Sanki kıyamet sahnesini andırıyordu asrın felaketi
Merkez üssü Pazarcık olup etkilemişti on bir vilayeti
Binalar alt üst olurken yüreklerde oluşuyordu ürperti
Endişeli gözlerle medet beklerken şehrin sakinleri
Tarumar oluyordu memleketimin güzel şehirleri:
Adana, Adıyaman, Antep, Diyarbakır, Elazığ’a mı üzülelim?
Hatay, Kilis, Malatya, Maraş, Osmaniye, Urfa’ya mı yetişelim?
Her şehirde yıkılan meskenler ve koskoca hayaller…
Diri diri toprağın altında kalıp parçalanmış bedenler
Ağlamaktan kan çanağına dönen korku dolu gözler
Feryat figan edip inliyordu çaresiz kalan garipler
Kiminin yaşı yetmiş, kiminin geçmemişti otuzu
Enkaz altında kalmıştı ana kucağındaki yavru
Bir can kurtarabilmek için uzanacaktı yardım elleri
Dört bir yandan yola çıkmıştı vatanın koca yüreklileri
Tek yürek olup başlamışken yardım kampanyaları
Kaybedilen canlara ağlıyordu kurtarılan yakınları
Karanlığa gömülmüş bedenler kaybolup gidiyordu
Bir tarafta yağmacılar meydanlarda kol geziyordu
Göze batıyordu imar edilmiş olan çarpık kentleşmeler
Kaçıyordu pek çok can kaybının müsebbibi haramzadeler
Yıkık dökük, harabeye dönmüş olan bir evin kapısından
Aceleyle içeri girdim ufacık bir boşluğun arasından
Aniden gözüme ilişmişti bir fotoğraf karesi
Bir baba ve kızlarına gülümseyerek bakan annesi
Dördü on yedi geçeye tutuklu kalmış saatin yelkovanı
Issız viranenin durmuştu, geçmek bilmiyordu zamanı
Birden karanlıklar içinde irkildim bir alarmın sesiyle
Oysa ağlayan bir çocuk sesiymiş ısındım nefesiyle
Koşar adım kucaklayıp çıktım sokağın bir köşesine
Bir çiçek gibi sımsıkı sarmaladım gönlümün bahçesine
Üzerime kasvet olup çökerken yaslı şehrin ağırlığı
Yüreğimde hissediyordum bir yığın vedasız ayrılığı
Okyanus misali yollara dökülürken gözyaşlarım
Film şeridi gibi önümden geçiyordu uğraşlarım
Beynimi kemirirken “kimse yok mu?” çığlıkları…
Bir yandan içimde beliriyordu hayal kırıklıkları
Kimi ölüme direne direne gitmişti
Kimi sevdiğine elveda bile diyememişti
Ey Asrın felaketi, elleri, kolları, dilleri çaresiz bırakan!
Ey Küçük kıyamet, hayalleri, hayatları, umutları çalan!
Gönül derinliğinde yer edinmiş kapanmayan yaralar
Zihnime ilmek ilmek işlenmiş acılarla dolu hatıralar
Kulaklarımda halâ çınlarken “sesi mi duyan var mı” haykırışları
Göğe doğru yükseliyordu yaralı kalbimin yakarışları:
“Ey Rabbim rahmet eyle kaybedilen tüm canlara,
Bir daha bırakma bizleri güç yetmeyen imtihanlara”