Öfkenin Şiiri

Ben kim ne derse desin savaştan gayrısında yokum haydi düş peşime gidelim ebedi diri kalmaya doğru nicedir hayın suskunluğumuzdan, bak bir daha dağlandı yüreğimiz roketlerle gelen ölümle yitirdik hasretimizi Hizbullah eri Abbas Musavi’yi ama gül açmaz deme sakın siperden sipere seken ölümlere dost canlar namluya kondu andlar içildi şimdi bırakalım artık ağlamayı sızlamayı savaşın dilini konuşturalım erkekçe bir kavgaya soyunan intikama tutkun yürekleri konuşalım öfkeler çıksın kınından hayat bağışlayan silahlara yüklensin umutlar o tetiğe basan eller şehadeti anlatırlar… gözlerimiz yoruldu bu topraklarda gidelim kan da gelir arkamızdan aşkta kanatarak toprakları tel örgülü sınırları gidelim görelim Yahudiyi Hayber’ce Vel Ba’sü ba’del mevt günü Yahudiye dost olma suçu önümüze elbet düşecek, O zulüm karışmış imanlarla, işlenen cürümlerle, misakı milli hudutlarında zevku sefa var dostlar, Ama nebatiyede her gün yürekler yanar Aman ey gözlerim sen bakmaya devam et yahudiye Hayber’ce Savaşa soyun gönlüm Savaşı solu iki elim silahlarda çözülmek için Vaktidir şimdi yumruk yumruk kavgalara girmenin Şimdi damarlarda uyuyan kanlar utansın Alçaklık damgası vurulmuş yahudi şakağına Namluyu doğrultmayan eller utansın Susmak beklemek nöbetinde savaşsız kavgasız Rahat ölümler düşleyip uykuları derin olanlar Ve hala biz siz zamirlerini çekenler utansın Çatlamaz yüreği sen taşıdın Bunca mümin avından Ucuzluk derviş postuna bürünmüş insan Ey omuzlarından aşağı birikmiş suçları akan Ve siz kansız bedelsiz beleş cennet yolcuları Lanetlenmiş aşağılık maymunlara Hiç değilse bir taş atmazsanız Taşıdığınız eller utansın