Çağırırım Dost Dost

Bakup cemâl-i yâre çağırırım dost dost Dil oldu pâre pâre çağırırım dost dost Aşkınla dolmuşam zühdümü yanılmışam Mest-i müdâm olmuşam çağırırım dost dost Mescid-ü meyhânede hânede vîrânede Kâ’bede puthânede çağırırım dost dost Sular gibi çağ-u çağ dolaşırım dağ-u dağ Hayran bana sayr-u sağ çağırırım dost dost Geldim cihâna garib, oldum güle andelib Her dem ciğerim tâlib çağırırım dost dost Dünya gamından geçüp yokluğa kanat açup Aşk ile dâim uçup çağırırım dost dost Aradığım candadır canda ve hem tendedir Bilür iken bendedir çağırırım dost dost Gâh düşerim mutlaka gâh asl geh mülhika Bakup kamûdan Hakk’a çağırırım dost dost Dolanmaz ol hâl-u hat minel-ezel tâ ebed Onulmaz asla bu derd çağırırım dost dost Hep görünen dost yüzü andan ayırmam gözü Gitmez dilimden sözü çağırırım dost dost Deryâ olunca nefes pârelenince kafes Tâ kesilince bu ses çağırırım dost dost Gökler gibi dönerim gün gibi dolanırım Devr ile eğlenirim çağırırım dost dost Ne yerdeyim, ne gökte, ne mürdeyim, ne zinde Her yerde her zamanda çağırırım dost dost Geldim o dost ilinden koka koka gülünden Niyâzî’nin dilinden çağırırım dost dost