Derman Arardım Derdime

Dermân arardım derdime derdim bana dermân imiş Bürhân arardım aslıma aslım bana bûrhân imiş Sâğ ve solum gözler idim dost yüzünü görsem deyü Ben taşrada arar idim, ol cân içinde cân imiş Öyle sanurdum ayrıyem dost gayridir ben gayriyem Benden görüp işiteni bildim ki ol cânân imiş Savm-u sâlât-u hac ile sanma biter zâhid işin İnsân-ı Kâmil olmağa lâzım olan irfân imiş Kande gelir yolun senin ya kande varır menzilin Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvân imiş Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana Hakk-kal-yakîn Mürşidi olmayanların bildikleri gümân imiş Her mürşide dil verme kim yolunu sarpa uğradır Mürşidi kâmil olanın gâyet yolu âsân imiş Anla heman bir söz dürür yokuş değildir düz dürür Âlem kamû bir yüz dürür gören anı hayrân imiş İşit Niyâzî’nin sözün bir nesne örtmez Hakk yüzün Hakk’tan iyân bir nesne yok gözsüzlere pinhân imiş