Dostlarım Hep Birleşmişler

Dostlarım hep birleşmişler yıkıp beni tuş etmeye Yıkılınca seyrederek gönüllerin hoş etmeye Öfkeyle çekip gittiler yolu şeytân’ı tuttular El tutup birlik ettiler haince bir iş etmeye Şeytân ile birlik olup şekk-i gümân ile dolup Şöyle beni münkir bilip and içmişler vaş etmeye Kin’i nefret nefretle dolmuşlar şeytân’a ortak olmuşlar Hep birden kavilleşmişler benimle savaş etmeye Bir dem olmuşlardı uzak kurmuşlar görmedim tuzak Çekmişler tuzak içine her bir yandan taş atmaya Doğruya yalanı katıp ihânet okunu atıp Çıkar için beni satıp gözlerimi yaşartmaya Bâde’yi gaflet içmişler dîn-i îmân’dan geçmişler Gizli gizli anlaşmışlar şol hödüğü baş yapmaya Çok dedim dinlemediler uyardım anlamadılar Daldılar havzu fitneye habis suyla duş etmeye Dâvet etti de gittiler ninni deyip avuttular Cinnîler afsun ettiler gözlerini şaş etmeye Almayın kötü söz dile dostluk kolay geçmez ele Dost olarak şeytân ile Hakk kimsey yoldaş etmeye Melekleri cin zanneder fitneyi de din zanneder Dostu ile alay eder Hakk kimsey kalleş etmeye Mü’min olanlar dinlesin sözüm Hakk’tır iy anlasın Verdi ise bir kere söz sözün feramuş etmeye Yunûsî’yim verdimse söz dönmem artık yansa da öz And içtim Allah için ben dostla zehri nuş etmeye