Ellerimde Bir Demet Karanfil

Sen meydanlarda büyümüş çocuk caddelerde ve sokaklarda Bir yapraktın belki esen rüzgârlarca kımıldayan, kımıldayan… Sen hangi aşkları içinde taşıdın da şimdi ölümün yolunu gözlüyorsun? Sen hangi aşkları içinde taşıdın da şimdi ölümün yolunu gözlüyorsun? **** Kalabalıklardaydın sen dudaklarında başkaları için sana ait olmayan tebessüm provaları yaparken Ben meydanlardan kitaplara çağırdım seni telefonlar, zincirler tükenip biterken Toplu sesler çıkardım içimden dağlarda yankılandı, meydanlarda uğuldadı da sen bizi duymadın Sanki biz göçebeydik o insan, bu insan… Hepsinin içinden geçtik duymadılar, duymadılar. **** Şimdi de bize, bize sunulan yığınla yırtık yırtık resimler Ve parçalanmış binlerce hayat binlerce hayat, binlerce hayat… Sen hangi aşkları içinde taşıdın da şimdi ölümün yolunu gözlüyorsun? Sen hangi aşkları içinde taşıdın da şimdi ölümün yolunu gözlüyorsun? **** Çok alıngandır bir çocuk oluverip gidişim dokunsan ağlayacak kadınların bir mendilinde kalıyor gözyaşları ah, sokaklar bizden daha üzgün ve daha telaşlı bense her şeye rağmen ve herkese aykırı ellerimde bir demet karanfil yine sana geliyorum, yine sana…