Ey Bimisal Vahidi Hüsnün

Ey bî-misâl vâhid-i hüsnün misâl içinde Âyînenin göründü bir hub cemâl içinde Düştü kamû heyâkil kâmetine mukâbit Cünbüşü gösteren sen şekl-ü hayâl içinde Bu san’atı kim bilür, bu kudreti kim görür Bu vuslatı kim bulur ceng-ü cidâl içinde Kande bulur isteyen lütfunu ey dost senin Çünkim anı gizledin kahr-ü celâl içinde Mushaf-ı hüsnüne çün tefe’ül eyledim ben Burc-u belâda gördüm kendimi fâl içinde Taliimi yokladım mihnet evinde buldum Anın için yürürüm her dem melâl içinde Kismet-i rûz-i ezel aldı kâmû nasîbîn Kimisi buldu râhat kimi nükâl içinde Bizim de mihnet imiş kısmetimiz ezelde Kaldı başım anın çün fitne vebâl içinde Gamsız olan adamı sanma anı âdemî Hayvandan ol edaldir kaldı dalâl içinde Şâdlık ehl-i aşka, aşkın gamıdır veli Şol ayrılık güzeldir ola visâl içinde Haddin tecellîsine müştak olur bu cânım Görmedi çoktan anı şol zülf-ü hâl içinde Mescide varmak ile zevke ereydi zâhid Kılmazdı da’vâyı ol bu kîl-ü kâl içinde Meyhânede bir kadeh nûş etmeği vermezem Bin şuğluna Sofînin tekyede şâl içinde Mescid-ü meyhâneyi fark eylemem zâhidâ Göründüm ise ne var ha ile dâl içinde Ver serini Niyâzî sırrını verme yâde Nadâna sırrın veren kalur vebâl içinde