Ey İhvanlar Ey İhvanlar

Ey ihvânlar ey ihvânlar Eren bize haber verdi Hâr bilmez gül kıymetini andelibe sorun verd’i Dostun aşkına düşmeye aşk ateşinde pişmeye Velîlere katışmaya bırakmayın bir an virdi Güvenmeyin şol bâhire sormayın ehli zâhire Siz gidin gönül ehline bırakın sôfî’yi serdi Eder reklam sarık sarar kendini boş boşa yorar Kâr zannettiği hep zarar kibir ile riyâ derdi Cübbe geniş sakal uzun benlik ile söyler sözün Lâyık değilse cübbeye çıkarsın üstünden cerdi Dil Allah der gönül gâfil sözü tatlı hâli câhil Olamadı ise kâmil gidersin gönlünden gerdi Olamamış gönlevi ak zanneylemiş bâtılı Hakk Görmediğ çün aşktan sebak yenmiş onu şeytân fendi Gaflet ile içmiş mey’i âdet edinmiş gülmeği İblis bağlamış ilmeği çözsün boynundan kemendi Oldu gönlüm mütecellî Hakk’tan gelir hep tecellî Gönlüm aşkın tezgâhına hikmetleri açıp serdi Aç gûş’unu sözüm dinle bak gözünü seyir eyle Kesbî değildir vehbîdir bu ilimi Allah verdi Halvette hayrete geldik vuslatın dem’ine erdik Hakk’tan aldık halka verdik size lütfundan gönderdi Aklı olan bura gelsin hikmet gönlümüzde alsın Hakk’ı hakîkate ersin aşk ile dinlesin pendi Ne uyursun gâfil insan ne yazar aç ta bak Kur’ân Dünya oyunu eğlence mesken edinme bu yurdu Anlar isen dostum sana Hakk’tan gelir ilhâm cana Tutunmayanı Kur’ân’a rüzgâr çöp gibi savurdu Yunûsî’yim rüşde erdim insanları gâfil gördüm Allah’ın rızası için uyardım ben her bir ferdi