Ey İhvanlar Ey İhvanlar

Ey ihvânlar ey ihvânlar hikmet bu gün beyân geldi Eyâ canlar eyâ canlar urvet bize şâyân geldi Gelin gelin bakın hele dost sundu hikmeti dile Birlik olman münkir ile inkâr dilden koyan geldi Kur’ân Kerîm aldık ele muhabbetin koyduk dile Hiçlik ile geldik yola nidâ Hakk’tan duyan geldi Dervişin hası olanlar canında cânân bulanlar Muhabbet ile dolanlar yola çıplak yayan geldi Şol avam-ı nâstan kaçıp bütün emellerden geçip Aşkın şarabını içip ar namusu koyan geldi Halk tarafından dışlanıp zındıktır diye taşlanıp Melâmetle alkışlanıp îmân’ı koruyan geldi Emmâr nefsi merg ederek örf âdeti terk ederek Hikmetleri derk ederek Hakk hatırın sayan geldi Ettim nice beyte heves lik geldi kulağıma ses Anlayana bu kadar bes denilerek pâyân geldi Yunûsî varak açıldı hikmet gönüle saçıldı Hakk ile bâtıl seçildi bak iş’arî Kur’ân geldi