Ezelden Adeti Mevla

Ezelden âdet-i Mevlâ dostuna Sevdiği kulunu mübtelâ eyler; Alınca abdini kerem destine Anı bir dert ile ibtilâ eyler. **** Sabr ile selâmet buldu erenler, Belâların baldan tatlı görenler, Her ne gelse Hak’tan lezzet bulanlar, Dergâhında ânı ictibâ eyler. **** Ne kadar Mevlâ’sı verirse derdi, Dergâh-ı Mevlâ’ya mültecâ kendi; Her ne verse Hüdâ kudretin kandi, Hüdâ’dan gelene merhaba eyler. **** Ma’şûkundan her ne gelse âşıka, Kevser-i Cennet’tir rûh-i fâika; Verirler hediye elbet lâyıka, Sadr-i esrârına âşina eyler. **** Her bir derdin elbet dermânı vardır, Dermân ise derde dâima yârdır. Erbâb-ı derd olan bil, bahtiyârdır; Derd ile kurbiyet intihâ eyler. **** Derd o dur ki, kulu bahtiyâr eder; Derdi derman olur, veremler gider. Derdliye Mevlâsı merhaba eder, LUTFİ bu derd abdi zü’l-velâ eyler.