Gönül Hun Oldu

Gönül hûn oldu şevkinden boyandım yâ Rasûlallah Nasıl bilmem bu nîrâne dayandım yâ Rasûlallah. Ezel Bezmi’nde dinmez bir figândım yâ Rasûlallah Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallâh. Yanan kalbe devâsın sen, bulunmaz bir şifâsın sen Muazzam bir sehâsın sen, dilersen rû-nümâsın sen Habîb-i Kibriyâ’sın sen, Muhammed Mustafâ’sın sen Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah. Gül açmaz, çağlayan akmaz, ilahî nûrun olmazsa Söner âlem, nefes kalmaz, felek manzûrun olmazsa Firâk ağlar, visâl ağlar, ezel mesrûrun olmazsa Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah. Erir canlar o gül-bûy-i revân-bahşın nevasından Güneş titrer, yanar dîdârının bak ihtirasından Perîşân bir nazâr inler hayâtın müntehasından Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah. Susuz kalsam yanan çöllerde, can versem elem duymam Yanardağlar yanar bağrımda, ummânlarda nem duymam Alevler yağsa göklerden ve masseylesem duymam Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah. Ne devlettir yumup aşkınla göz, râhında can vermek Nasîb olmaz mı Sultânım, haremgâhında can vermek Sönerken gözlerim âsân olur âhında can vermek Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah. Boyun büktüm perîşânım, bu derdin sende tedbiri Lebim kavruldu âteşten, döner pâyinde tezkîri Ne dem gönlün murâd eylerse taltîf eyle Kıtmîri Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah.