Gönül Hun Oldu

Gönül hun oldu şevkinden boyandım Ya Rasûlallâh Nasıl bilmem bu nîrana dayandım Ya Rasûlallâh Ezel bezminde bir dinmez figandım Ya Rasûlallâh Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Yanan kalbe devasın sen, bulunmaz bir şifasın sen Muazzam bir sehasın sen, dilersen rehnümasın sen Habîb-i Kibriyasın sen, Muhammed Mustafa’sın sen Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Gül açmaz çağlayan akmaz, İlâhi nurun olmazsa Söner âlem, nefes kalmaz, felek manzûrun olmazsa Firak ağlar, visal ağlar, ezel mestûrun olmazsa Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Erir canlar o gül bûy’i revan bahşın hevasından Güneş titrer, yanar didarının bak ihtirasından Perişan bir niyaz inler hayatın müntehasından Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Susuz kalsam, yanan çöllerde can versem elem duymam Yanardağlar yanar bağrımda, ummanlardan nem duymam Alevler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Ne devlettir yumup aşkınla göz, rahında can vermek Nasip olmaz mı sultanım haremgahında can vermek Sönerken gözlerim asan olur âhında can vermek Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh Boyun büktüm, perişanım, bu derdin sende tedbîri Lebim kavruldu ateşten döner pâyinde tezkîri Ne dem gönlün murad eylerse taltif eyle kıtmîri Cemalinle ferahnâk et ki yandım Ya Rasûlallâh