Sözleri
Hudâ’nın sanatına âyîne ‘âlem
Düşüpdür sâni’in mir`âtı âdem
Odur âdem ki nefsin tanımışdır
Olupdur Hızr ü İlyâs ile hemdem
Ne görürse iyi kem zîr ü bâlâ
Görür öz nefsini her bakdığı dem
Eğer râ’î eğer mer’î vü mir`ât
Kamunun aslıdır âdemdeki dem
Nefesdir bahr‐ı zât ancak hurûfu
Anın emvâcı bil ol şâd u hurrem
Göründü bahr‐ı kândan bunca emvâc
Olur zâhir gider yine kalır yem
Bu ‘âlem de bahirdir hem mevâlid
Anın emvâcıdır şekk ile demem
Hezârân mevci bir anda yok edip
Eder emsâlini tecdîd demâdem
‘Aceb misli demek gayri demek mi
Yâhud ‘ayni mi yâ cem’imi desem
Bilen ‘ayn ü bilmeyen gayr demek
Budur şâfî cevâb Allahü a’lem
Özü evvelkidir sûretle durur gayr
Ki yani cân odur terkîb o demem
Ki zîrâ cân bir oldu çok sûret
Budur kavl‐i muhakkik hem müsellem
Desen niçün bilinmez hâlî ûlâ
Çün oldur sonra niçün dir ki bilmem
Tegayyürden bilinmezlik zuhûru
O birlikden durur dediği bilsem
Niceyse neş’e‐i ûlâda gönlü
O zevki arzular sânîde bî‐kem
Taleb evvelki zevki hükm‐i cândır
Cehl terkîbinin hükmü ol ebsem
Kamû bir noktadır ‘ilm ancak ey dost
Çoğaldıkça dolar kalbe hemm ü gam
Niyâzî taht‐ı “Bâ”da nokta oldu
Ali’nin sırrına olalı mahrem