Hasılım Yok Seri Kuyunda Beladan Gayrı

Hâsılım yok ser-i kûyunda belâdan gayrı Garezim yok reh-i aşkında fenâdan gayrı Ney-i bezm-i gamem ey mâh ne bulsan yele ver Oda yanmış kuru cismimde hevâdan gayrı Perde çek çihreme hicrân günü ey kanlı sirişk Ki gözüm görmeye ol mâh-likâdan gayrı Yetti bî-kesliğim ol gâyete kim çevremde Kimse yok çevrile gird-âb-ı belâdan gayrı Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı Bozma ey mevc gözüm yaşı habâbın ki bu seyl Koymadı hîç imâret bu binâdan gayrı Bezm-i aşk içre Fuzûlî nice âh eylemeyem Ne temettu’ bulunur neyde sadâdan gayrı Senin sokağının başında belâdan başka elime geçen bir şey yok. Aşkının yolunda yok olmaktan başka da niyetim yok. Ey Ay gibi güzel sevgili! Ben gam meclisinin neyiyim; ateşlere yanmış kuru bedenimde senin aşkından başka ne bulsan savur, telef et. Ey kanlı gözyaşım! Ayrılık günü yüzüme perde çek ki gözüm o ay yüzlüden başkasını görmesin. Kimsesizliğim öyle bir dereceye vardı ki çevremde belâ girdâbından başka dolaşan kimse kalmadı. Ne bana gönlümün ateşinden başka yanan kimse kaldı ne de sabah rüzgârından başka kapımı açan kaldı. Ey dalga! Gözümün yaşındaki kabarcığı sakın bozma. Çünkü bu gözyaşı seli, bedenimde bu binâdan başka hiçbir imâret bırakmadı. Aşk meclisinde nasıl âh etmeyeyim ey Fuzûlî! Neyde sadâdan başka kazanç olarak ne var ki?