Hasrete Veda Etti

Hasrete vedâ etti ol hüsn-i hilkat ehl-i hâl Alem-i ervâha uçtu dünyâda görmek muhâl Evlâd-ı Gavs Muhammed Nûr’dur O’nun şöhreti İsmi-Hakkı-idi Hakk’a eyledi azm-i visâl Sır olup âlem gözünden rıhlet etti vahdete Zikru fikrile müzevvak asla etti insilâl Nûr Muhammed’den okumuş idi ilm-i Lâhût’u Kâmil-i zamân idi ol ilmi hilmi bîmisâl Kenz-i irfân idi gönlü memlû-i hikmet idi Akıtırdı dil ve lebinden dâim âb-zülâl Her sözü âb-ı hayât cân bahşederdi âşığa Kibir kin yok idi, herkesle ederdi hasbihâl Hızır idi kim görenin artar idi rif’atı Sıdkile teslîm olanlara verir idi neval Nefhasından hay olup vecde gelirdi mürde dil Feyz alırdı sohbetinden ehl-i dil âli ricâl İhtiyârî mevtile dâim ederdi iftihâr Hubb-i dünyâ yok idi hiç söylemezdi kıylu kâl Âlim idi Ârif idi Âbid idi ol Hümâm Lem’ân ederdi yüzünden Ahmedî hüsn-i hisâl Çünkü geçti dünyadan ol ehl-i Fadl-ı Zü’l Kemâl Bağrımız yaktı firâkı gönlümüz oldu melâl Çok müteessir olduk ama nedelim Hükm-i Kader İltimâs yok imtiyâz yok kimseye vermez mahal FEHMİ ol murg-ı humânın mevtini kıldı beyân Hem bin üçyüz altmışbeş hicriydi tarîhine sâl