İnsanların Sermayesi

İnsanların sermâyesi bir gün gelir de tükenir Ecel gelir çalar kapı haydi göç vaktidir denir Ölüm gerçek ahiret Hakk gâfil yaşamayı bırak O gün günâh vebâl yükü omuzlarına yüklenir Beyhûde yaratılmadın boş yere donatılmadın Vâde gelip çattığında ömrün hesabı istenir Hesabı veren Mü’mine açılır cennetin yolu Melek karşılayıp kulu udhulül cenneh denilir Ol münafığı kâfire dâhî cimriyi bâhile Din yolunda şol kâhile fezûgul azâbe denir Gönlün putu benlik durur müşrik eden kibri gurur Gönlün aslı nurdur lâkin bencillik ile kirlenir Hakk için derim sana men girse gönlüne zerre “ben” Göremezsin Mevlâ’yı sen gönlünün gözü körlenir Ol azâben elîmâyı duy bukraten esîlâyı Oku zikran kesîrâyı gönül zikrile nurlanır Düşünüp de fikredilse gece gündüz zikredilse Hakk nefise nutk edilse nefis Hakk’a tez bağlanır Hakk’ı tanımayan nefis emmâredir o da necis Nefsi emmâre olanlar zikir çekmekte zorlanır Yunûsî nefsini tanır emmârenin yok iy yanı İşi gücü isyân küfür zannetme Hakk’tan utanır