Mesnevii Manevi

Bir kitâb-ı pür şifâ; Mesnevî-i Mânevî Câna, rûha bin safâ; Mesnevî-i Mânevî Ney mi inleyen o ses? bir sabâ mı her nefes Aşka çevrilen heves, Mesnevî-i Mânevî Bir lisan ki kalbe der: “kalma böyle derbeder” Meşki, aşka kalbeder, Mesnevî-i Mânevî Son gecem sabâh olur, akla intibâh olur Gönle inşirâh olur Mesnevî-i Mânevî Ârifâne coşkudur, âşıkâne korkudur Sâdıkânın ufkudur, Mesnevî-i Mânevî Sanma bir hikâyedir, hisse-mende pâyedir Aşk-ı bî-nihâyedir Mesnevî-i Mânevî Gâib oldu bir güneş, gönle düştü kor ateş Bir ateş ki nûra eş: Mesnevî-i Mânevî Lâle, gül, çeşit çeşit, onda müjde, aşk, ümit Yirmi altı bin beyit Mesnevî-i Mânevî Türk, Acem, Arap, Moğol… ders verir cihanşümul Garbı fetheden okul… Mesnevî-i Mânevî Bin hayâle sahnedir, nazm için defînedir Öğretir şiir nedir, Mesnevî-i Mânevî Bir mesel bu kâinat, âhiret asıl hayat Yâre açtırır kanat, Mesnevî-i Mânevî Rûhu nefs esîr eder, aklı, kör vezîr eder Nefsi yerle bir eder, Mesnevî-i Mânevî Cüz’ü külle kat gönül, mâsivâyı at gönül Çölde bir Fırat, gönül; Mesnevî-i Mânevî Tâbir ilmi Yûsuf’un, onda, şerh olur derun Bâğıdır tasavvufun Mesnevî-i Mânevî Toprak ol da sen gönül, sende açsın onca gül Beslesin gürül gürül Mesnevî-i Mânevî Dinle nâyı Tâliyâ ! zâd-ı râh-ı asfiyâ Yâd-ı Şâh-ı Evliyâ, Mesnevî-i Mânevî