Sözleri
Ben nice insan gördüm selâmetin içinde
Hıfzeylemiş ol Mevlâ yaklaş da göstereyim
Buldum ben hazineyi harâbatın içinde
Rengi sararıp solmuş hayret içinde kalmış
Sırlara âgâh olmuş kerâmetin içinde
Baktım âvâre miskin dünyâ halkına küskün
Meskeni olmuş cesk’in mehâbetin içinde
Gökyüzünde mâh olmuş nûr’un güneşten almış
İçi dış nur dolmuş melâhatin içinde
Ar namus vermiş yele kınanıp düşmüş dile
Ömrünce çekmiş çile garâbetin içinde
Kimi çekmez besmele kimi düşmüş mezbele
Değer vermiş esfele vahâmetin içinde
Hakk bâtıl seçememiş mey’i aşk içememiş
Hayvanı geçememiş şekâvetin içinde
Dünyâ’yı tutmuş mesken olmamış ahlak ahsen
Yaş olmuş yetmiş seksen rehâvetin içinde
Kim câhil kimi dehâ kim cimri kimi sehâ
Kim mâraz kimi şifâ tabâbetin içinde
Gördüm aslın unutmuş gerçeğ sahteye katmış
Şeytân’ı ortak tutmuş kehânetin içinde
Düşmüş gönlü sivâ’ya etmiş isyân Mevlâ’ya
İnanmamış ukbâ’ya rezâletin içinde
Boyunu isyan aşmış günâh sel gibi taşmış
Aklı zay olup şaşmış rekâbetin içinde
Yaklaşmış iken rıhlet düşmemiş gönle mihnet
Kaplamış gönlü kasvet adâvetin içinde
Duy ahi nesli insan olmadı ehli Kur’ân
Seyrettim her bir can hamâkatin içinde
Son deme gelmiş nefes açılmak üzre kafes
Gel diye duyulmuş ses nedâmetin içinde
Yunûsiy miskin baktım tuş olup kaldı aklım
Gördüm sonunu halkın zekâretin içinde