Sözleri
Bu dünyâya geldik ise esfelîne düştü gönül
Bu dünyânın bin bir hali hallerine şaştı gönül
Kundak içine sardılar ağzına emzik verdiler
Bakıp bakıp da sevdiler gözlerini açtı gönül
El ayağın bağladılar bir dem geldi yürüttüler
Konuşmayı öğrettiler hoşluk ile güldü gönül
Çocuk olup çok ağladı ana yüreğin dağladı
Irmak olup hep çağladı ergenliğe düştü gönül
Gece gündüz yorulmadı gençlik dedi durulmadı
Kur’ân’ına sarılmadı bataklığa düştü gönül
Hayır yoluna gitmedi zerrece iylik etmedi
Hakk’ın emrini tutmadı nefs eline düştü gönül
Kurban dedi bayram dedi çoluk çocuk oğlan dedi
Bilmedi çok haram yedi halden hale düştü gönül
Geldi kırkı elliye yaş kırıştı ten ağardı kaş
Ölüm yakın aldı telaş bocalayıp şaştı gönül
Ele tesbih almak gerek ölümü çok anmak gerek
Tövbeyle yıkanmak gerek günâhlara düştü gönül
Eyledi isen ömrü zây zayettiğin günlere vay
Var kalan günlerini say teneşire düştü gönül
Hiçbir hayır etmediysen gönül alıp gitmediysen
Taat zikir çekmediysen ateşlere düştü gönül
Beslediysen hasedi kin ne îmân kaldı ne de din
Cehennem çukurudur sin cehennemde pişti gönül
Yunûsî’nin gönlü korktu amellerini hep tarttı
Nefsi arkasına attı hizmetlere koştu gönül