Sözleri
Bu zamanın insanı hem ham hem de hamâkat
Göster kâmil olanı nerde hani semahat
Haller ortada ayân ederler mânen ziyân
Olmazlar Hakk’a şâyân tüm arzuları rahat
Haller kötüdür cidden nankörlük aştı hadden
Dönülüyor ahidden kaldı lafta sadakat
Yiyip içip gezerler ibâdetten bezerler
Lafı süslü dizerler her halleri kabahat
Severler dünyâyı çok ahrete meyil hiç yok
Göz aç karınları tok alırlar dünyâdan tat
Salihleri edip vaş ilân ederler savaş
Edip fedâ can’ı baş olurlar şeytân’a mat
Yoktur devâ bu derde bedenler sağ kalp mürde
Var gözlerinde perde etmezler Hakk’tan imdat
Yollarından dönmezler tehlikeyi görmezler
Desen de inanmazlar olurlar pek de inat
Sırtı nefse yaslarlar çok bilgiçlik taslarlar
Şeytân’ı pek beslerler fodulluk olmuş sanat
Hırs doldu gönüller hep hubb-u dünyâdır sebep
Bürümüş her âzây şeb îmân’a ister isbat
Aman bu ne garâbet yok îmân’da salâbet
Her yer dolmuş hamâkat yoktur mânevî esbat
Bu gün bozulmuş yollar kökünden kopmuş dallar
Söyleyin be insanlar böyle mi idi ecdad
Yazmayacaktım lâkin ben bu zamana şaştım
Yunûsî bu gün bu nâs dinsizler ile endad