Sözleri
Kopacak kıyamet ve de tûfânı,
Aylar önce sezdik Çanakkale’de…
Çelik zırha karşı kutlu îmânı,
Bölük bölük dizdik Çanakkale’de…
“Bu topraklar yârim olsun!» diyerek,
“Verir isem haram olsun!” diyerek,
“Ölürsem mezarım olsun!” diyerek;
Ne siperler kazdık Çanakkale’de…
Kimimiz Türk idik, kimimiz Kürt’tük,
Kimi Arap, Acem… Düşmana serttik,
Kimi Boşnak, Çeçen… Mert oğlu merttik;
Çerkez idik, Lâz’dık Çanakkale’de…
Liseliler on dört, on beş yaşında,
Vatanını kurtarmanın peşinde,
Cepheye gittiler sabah beşinde;
Döner iken azdık Çanakkale’de…
Kimi silâhıyla geldi cepheye,
Kimi bir tas yoğurt çaldı cepheye,
Kimi bir çift çorap saldı cepheye;
Kardeşlikte özdük Çanakkale’de…
Cephe gerisinde yaralar saran,
Şehidlere ecel şerbeti veren,
Ellerinde şifâ, dilinde Kur’ân;
Kadınlardık, kızdık Çanakkale’de…
“Kurban” diye kınalanmış Aliler,
Koşup gelmiş cümle meczup, deliler(!)
Himmet etti Peygamberler, Velîler;
Düşman hattın bozduk Çanakkale’de…
Durulmaz önünde bu coşkun selin,
Nasıl yıkıp geçti, görmeye gelin,
Yenilmez(!) denilen yedi düvelin;
Orduların ezdik Çanakkale’de…
Seyyid Onbaşı’ydık hepimiz o gün,
Gemileri vurdu topumuz o gün,
Son kez tescillendi tapumuz o gün;
İmza atan bizdik Çanakkale’de…
Katıldık şölene, toya meydanda,
Duâ ettik doya doya meydanda,
Zafer Türk-İslâm’ın diye meydanda;
Söylenen son sözdük Çanakkale’de…
Almak için bu zaferin tadını,
Toplanıp kız kızan, erkek kadını,
Milletçe bir olup destan adını;
ÇANAKKALE YAZDIK ÇANAKKALE’DE…