Sözleri
Derman arardım derdime derdim bana derman imiş
Bürhan arardım aslıma aslım bana bürhan imiş
Sağ u solum gözler idim dost yüzünü görsem deyu
Ben taşrada arar idim ol can içinde can imiş
Öyle sanurdum ayrıyım dost gayridir ben gayriyim
Benden görüp işideni bildim ki ol canan imiş
Savm u salât u hac ile sanma biter zâhid işin
İnsan-ı kâmil olmağa lâzım olan irfan imiş
Kanden gelir yolun senin ya kande varır menzilin
Nerden gelüp gittiğini anlamayan hayvan imiş
Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana hakke’l-yakîn
Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş
Her mürşide dil verme kim yolunu sarpa uğradır
Mürşidi kâmil olanın gayet yolu âsân imiş
Anla hemen bir sözdürür yokuş değildir düzdürür
Âlem kamu bir yüzdürür gören anı hayrân imiş
İşit Niyazî’nin sözün bir nesne örtmez Hak yüzün
Hak’dan ıyan bir nesne yok gözsüzlere pünhan imiş.