Sözleri
Ey gönül bak kâinâta gör cihânın hâlini
Âhir olmuşdur semânın vâdesi gözle bunu
Zirâ çok dürlü alâmet zâhir oldu bir birin
Maşrık u mağrib arası geydi cehlin zülmünü
Fakîrin hâlin sorarsan pür-şikâyet Tanrı’dan
Hırs u nefsin iğvâsıyla şeytân almış sabrını
Hubb-ı dünyâ balçığıyla yapdı hayrın kapısın
Kaplamışdır hırs u gaflet ağniyânın gönlüni
Âlimin ilmin sorarsan şöyledir bahsi müdâm
Ebced öğrense bir oğlan satmak ister ilmini
Hırs-ı dünyânın elinden bak mürîdin cengine
Açmak isterler meşâyıh perdesinden sırrını
Pîrlerin gönlünde yokdur hergiz ölüm korkusu
Sanki şol hubb-ı zamândır gözler isen kavlini
Ne hatunlarda hayâ var ne kız-oğlanda edeb
Ne yiğitlerde kemâlât var göreler fi’lini
Mescidin kapılarına yapdı evler ankebût
Çün cemâat yok imâmun te’sîr eylemez ünü
Pâdişâhlar dürdü adlin defterin yakdı oda
Saçdılar beğler hakîmler halka zulmün odunu
Zulm ü gafletden cihân uş tutuşup par par yanar
Gussasından  kimse bilmez kimsenin ahvâlini
Ârif olan bildi iblîs çerisinin cengini
Her kişinin üstüne kıldı havâle cehlini
Fâil-i mutlakdır ol Hakk kün fe-kân emrindedir
Her ne isterse kılar ol kimse yıkmaz hükmünü
Lutf anındır kahr anındır derd anın dermân anın
Lutf içün kıldı havâle kullarına kahrını
Ey Sinan Ümmî nazar kıl olma tevhîdden cüdâ
Pâdişâhlar pâdişâhı pek bilir ef’âlin