Sözleri
Ey ihvânlar ey ihvânlar Eren bize haber verdi
Hâr bilmez gül kıymetini andelibe sorun verd’i
Dostun aşkına düşmeye aşk ateşinde pişmeye
Velîlere katışmaya bırakmayın bir an virdi
Güvenmeyin şol bâhire sormayın ehli zâhire
Siz gidin gönül ehline bırakın sôfî’yi serdi
Eder reklam sarık sarar kendini boş boşa yorar
Kâr zannettiği hep zarar kibir ile riyâ derdi
Cübbe geniş sakal uzun benlik ile söyler sözün
Lâyık değilse cübbeye çıkarsın üstünden cerdi
Dil Allah der gönül gâfil sözü tatlı hâli câhil
Olamadı ise kâmil gidersin gönlünden gerdi
Olamamış gönlevi ak zanneylemiş bâtılı Hakk
Görmediğ çün aşktan sebak yenmiş onu şeytân fendi
Gaflet ile içmiş mey’i âdet edinmiş gülmeği
İblis bağlamış ilmeği çözsün boynundan kemendi
Oldu gönlüm mütecellî Hakk’tan gelir hep tecellî
Gönlüm aşkın tezgâhına hikmetleri açıp serdi
Aç gûş’unu sözüm dinle bak gözünü seyir eyle
Kesbî değildir vehbîdir bu ilimi Allah verdi
Halvette hayrete geldik vuslatın dem’ine erdik
Hakk’tan aldık halka verdik size lütfundan gönderdi
Aklı olan bura gelsin hikmet gönlümüzde alsın
Hakk’ı hakîkate ersin aşk ile dinlesin pendi
Ne uyursun gâfil insan ne yazar aç ta bak Kur’ân
Dünya oyunu eğlence mesken edinme bu yurdu
Anlar isen dostum sana Hakk’tan gelir ilhâm cana
Tutunmayanı Kur’ân’a rüzgâr çöp gibi savurdu
Yunûsî’yim rüşde erdim insanları gâfil gördüm
Allah’ın rızası için uyardım ben her bir ferdi