Sözleri
Kur’ân rehber olmayınca
Din zannedildi dalâlet
Şeytân’ca işleri bu nâs
Zannettiler ki kerâmet
Yol başında şeytân durur
İhvanları avlar vurur
Herkeste bir kibir gurur
Sardı âlemi adâvet
Karıştı ihlâsa riyâ
Zannedildi cami biyâ
Sarınca kalpleri sivâ
Kaldırıldı din diyânet
Din adamı çıkmış dinden
Veriyor fetvay nefsinden
Alıp ilhâm şeytan cinden
Revaçta bu gün kehânet
Tarîkate giren kişi
Gerçek zannediyor düşü
Kalpazanlık olmuş işi
Ediyor dîne ihanet
Şükür ben yokum oyunda
Keçi, huyu var koyunda
Münâfıklık diz boyunda
Etti kalplere sirâyet
Âhir zamanda durum bu
Sığınağımız olsun Hû
Şükretmiyor kimse yâ Hû
Biz etmeyelim şikâyet
Şeytân dahil etmiş yola
Sözde dürüst özde hîle
Sanırsın mûtîdir dîne
Dolu kalbinde şekâvet
Hakk gönderdi temiz bizi
Karattı günahlar yüz’ü
Unutmuşuz bu gün nez-i
Dönüş Hakk’a dır nihâyet
Îmanlar inmedi öze
Olunmuyor sahip göze
Hasret kaldık nurlu yüze
Bönlük saylıyor sehâvet
Gönülleri şehvet tuttu
Kaygıyı din çıkıp gitti
Ahreti dünyâ’ya sattı
İhvânın derdi rehâvet
Allah’ım bu ne biçim iş
Uykuda gözler hep şişmiş
Gözler bakar lâkin şaşmış
Gördüğüme ettim hayret
Yunûsî Allah’a yalvar
Haramla iştigal kullar
Kalpten yalvarmıyor bunlar
Eylesin Allah hidâyet