Sözleri
Şol gâfil-i dervişlerin gâyesi güzel rüyâdır
Başta sarık eğninde şal zannetme meyli Hû’yadır
Sarar şalı derviş gûyâ mânâ’yı zanneder rüyâ
Lik fersahça uzak Hû’ya amelleri tüm riyâdır
Meşrepleri pek hafiftir hiç de söz denmez nahiftir
Kalbi katı dış latiftir gönlündeki mâsiva’dır
Mânâ sandığı hayal düş zannetmeyin görür o şaş
Verir gösteriş için aş azap bunlara revâdır
Hakîkati eder inkâr olur hikmetlere münker
Bahsetse de dervişlikten bilin o ehli hevâdır
Kandırıyor hep sözleri çün hikmet görmez gözleri
Devşirmedir tüm sözleri sözü şeytânî nevâdır
Koşar koşturur boşuna övsen gider pek hoşuna
Gelmiş de kırkbeş yaşına yazık emekler hebâdır
Girmedi gönlüne hilim zanneder cehlini ilim
Bilsen kâr-ı kesbi zulüm düşünmez aslı serâdır
Eyâ dervişim diyenler riyâyla cübbe giyenler
Duysun beni duymayanlar takvâ dervişe sezâdır
Sözüm size uyanın hey ben görmedim böyle bir şey
İçmişsiniz gaflet-i mey tevhit tarîk-i rehâdır
Yunûsî’yim yandı özüm bak hikmetle pişti özüm
İlhâmla denen her vezin dertli kalplere devâdır