Sözleri
Üsve bize Muhammedüni’l-Yetîm,
Zirvesi beşerin, özü müstakîm.
Doğruluğuna, şâhidi, hasmıdır,
Sözleri yumuşak, câmiu’l-kelim.
Merhameti azîm, bir O’dur Raûf,
Ümmetine kanat, o kadar Rahîm.
Câhiliye sabırla olur, bahar,
Taş atana duâ, o kadar halîm.
Doymadı fukarâyı doyurmadan,
Hiç demedi: «Hayır!» O kadar kerîm.
Âhirete dönük, bütün arzusu,
Tek yatağı hasır, o kadar hakîm.
Sâdece Yaradan, O’na öğreten,
Hak O’nu koruyor, o kadar selîm.
Sünnete sarılan, şefaat bulur,
Sâyesine girince söner, cahîm.
Kadrine kör oluş ne ağır cürüm!
Nûra kara demek, ne kadar vahim!
Göz kamaşır O Nûr’a bakar iken,
Anlatamaz O Şâh’ı, zayıf dilim.
Sûre-i Kalem’inde, diyor Hudâ:
«İnneke lealâ hulukin azîm!»