Suzanım Benim

Evvelimde dinmez idi âh-u efgânım benim, Gece gündüz bitmez idi zâr-ı giryânım benim. Düştü âşk odu bu cânâ yaktı kül etti beni, Kül olunca yanmaz oldu nâr-ı sûzanım benim. Hâr-u hâşâk-i enâniyet yanalı âşk ile Arş-ü kürsîden geniş açıldı meydânım benim. Âr-u nâmus şîşesin yerlere çalıp kırmadan, Vech-i Hakk’ı olmadı her yüzde seyrânım benim. Râhat ile istedim vaslını kahretti bana, Derde düşüp ağlayınca güldü cânânım benim. Top ile çevkânı sundu bana canan lutf ile Bendedir amma görünmez top ile çevkânım benim. Hayret ender hayrete şöyle düşürdü gönlümü, Şerh olunmaz bu dil ile şimdi hayrânım benim. Âlem ol vech-i âmâ’dır hayret andandır bana, Bu vücûdum gamı örttü mihr-i rahşânım benim. İbtidâ azmeyleyince bu cihân iklimine, Bir libâsım yok idi kim örte uryânım benim. Hep birer kaftan verildi dostlarıma hem bana, Anların dahi durur eskidi kaftânım benim. Suya vardık anlar ile kapların doldurdular, Ben de vardım testimi mahvetti ummânım benim. Derler imiş halka-i zikre girip dönmez niçin, Ben dönerdim lîk gözden mahfî devrânım benim. Halka bir gez dönmeden ben nice devreyledim, Bilmediler devrimi yanımda yârânım benim. Yâr ile ahdeyledim gâh dağılıp gâh cem olam, Tâ ezel budur anınla ahd-ü peymânım benim. Anın için gâhı cem’im gâh perîşân tâ ebed, Döndü kaldı üstüme cem’ü perîşânım benim. Döndürür dâim Muîd ismi takâzâsı beni, Nokta-i zâtım değil sûrette cevlânım benim. Devre-i Arşiyye’den her kim haberdâr olduysa, Ol duyar ancak Niyâzî ilm-ü irfânım benim.