Ağlasam

Yerler kâğıd olsa ağaçlar kalem Derdim birer birer yazsam ağlasam Keder sehbâ olsa mürekkeb elem Gamım satır satır düzsem ağlasam Âlemin n’olduğun eylesem i’lân Ni‘meti mihnetdir her şeyi yalan Bu yerde her şeyi eylesem kurbân Hançer-i nefretle yüzsem ağlasam Büyüğe hürmet yok küçüğe şefkat İlm ehli hordur câhile rağbet Hıyânet kök saldı öldü sadâkat Artık bu mihnetden bezsem ağlasam Kimi gâib etmiş arar eşini Kiminin bırakmaz keder peşini Kiminin zehr etmiş tatlı aşını Bu nasıl sihirdir sezsem ağlasam İnsânın her şeyi yokluk elinde Vefâsı yok çiçeğinde gülünde Doğan güneşinde esen yelinde Gizli bağlarını çözsem ağlasam Herkes bir mihnete olmuş giriftâr Devâm eylemedi ne yâr ne ağyâr Şîşe-i âlemde bari her ne var Bir bâde olsa da süzsem ağlasam Kaçan da Allah der koğan da Allah Hiçbiri olmadı bu sırdan âgâh Âlem bir deryâdır hasbeten-lillâh Rızâ gemisi ile yüzsem ağlasam Bu korkunç deryânın yoktur kenârı Herkesi gark eder sıklet-i vârı Hiçbir gül var mıdır dikenden ârî Arasam bu bağı gezsem ağlasam Kazâya râzı ol eyleme inâd Bu mihnet-hânede alınmaz murâd Bak noldu İskender hani Keykubâd Bunların nâmını bozsam ağlasam Elinde var ise toplanır yârân Seni medhederler yedikleri ân Arkana bakmadan olurlar düşman Bunların kökünü kazsam ağlasam Evlâdda vefâ yok babada şefkat Kadın kocasına etmez itâat Eski günâhlar hep yeni ibâdet Bunların başını ezsem ağlasam Târihe karışdı eski diyânet Kapladı cihânı fuhş u rezâlet Harita-i âlem bozuldu elbet Yeni bir harita çizsem ağlasam Gâlibâ târîhe dönüyor insân Nisyâna atıldı Hazret-i Kur‘ân Azîzler mihnetde râhatda nâdân Bir sarhoş olup da sızsam ağlasam Demek ki dünyâda olmazmış râhat Mihneti râhatmış râhatı mihnet Terk etmeden başka yoktur selâmet Her şeyden elimi üzsem ağlasam Kâmiller çekildi hep bir kenâra Karga bülbül oldu şimdi gülzâra Şâirler Kemâlî kaldı âvâre Bunların ağzını büzsem ağlasam