Hoşçakal Anne

Ben seni ilk bildiğimde Yağmur yağardı Önce ellerime sonra gözlerime evimize ve kalbime Ben seni ilk bildiğimde Anne demeyi öğrenmiştim Dünyanın bütün kelimelerinden önce Kim bilir Belki de biraz sevinirsin Ben sana anne deyince diye Sen şimdi hatırlamazsın Sokakta top oynardım Düşüp dizimi kanatırdım Gizlice eve girip saklanırdım Korkardım öyle görünce beni üzülürsün diye Ben seni ilk bildiğimde Gökyüzü mavi Kuşlar deli dolu Toprak sen gibi kokardı Yada sen anne gibi kokardın Limon çiçekleri kokardı sabahları Toprak da öyle sen kokardı Sen yanımdaysan Uzanıp tutardım yıldızları Kıyılarda mavnaları Telli turnaları Acıklı şarkıları Ekmeği ezanları bahar akşamlarını Ellerinden tutardım Yarım kalmazdı hiçbir şarkı Gece uyurken Meleklerle birlikte söylediğin ninnileri Ekmeğimin içine koyduğun peyniri Üstüne sürdüğün çilek reçelini Başımı okşarken Gözlerinde gezinen rabbimin merhametini Beyaz yakalığımı Defterimi kalemimi cebimde çiçekli mendilimi Ben seni öyle çok sevdim ki Hiç aklıma getirmedim birgün bile Böyle büyük sensizliği Böyle büyük sessizliği En büyük limanım en emin sığınağım En çok merhametimdin Ben senin yanındayken hiç büyümedim Kolum kanadım Kapının önünde bıraktığım korkularım Pencere önü menekşe çiçeğim Beyaz masa örtülerim Kaf dağlı masallarım Her gün yeniden taradığın saçlarım Benim büyük kahramanım Nazım niyazım Annem benim Ben seni ilk bildiğimde Yağmur yağardı Önce ellerime sonra gözlerime evimize ve kalbime Ben seni ilk bildiğimde Anne demeyi öğrenmiştim Dünyanın bütün kelimelerinden önce Bırakıp gittiğinde sen Yalnızlık denen şeyin Hiç kımıldamadan nasıl sardığını öğrendim her şeyimi Elini öperdim düzelirdi dünya Erik ağaçlarım çiçeğe dururdu Süt liman olurdu ruhumun denizleri Gözlerini gözlerime sürerdin Su içer gibi dinerdi yangını kalbimin Ben aynı bıraktığın yerde Evimizin küçük odasında Eski kanepenin yanında sana bakıp bakıp duruyorum Terliklerini hazırlıyorum Başörtünü katlayıp sehpanın yanına koyuyorum Saçlarımı uzatıyorum tarayasın diye Mendilimi reçelli ekmeğimi Duanı edip beni uğurlamanı bekliyorum Hep bekliyorum Çünkü ben seni ilk bildiğimde Yağmur yağardı Önce ellerime sonra gözlerime evimize ve kalbime Ben seni ilk bildiğimde Anne demeyi öğrenmiştim Dünyanın bütün kelimelerinden önce Kim bilir Belki de biraz sevinirsin Ben sana anne deyince diye Çünkü ben seni ilk bildiğimde Hiç gitmeyecekmişsin gibi bildim Ve gittiğinde Sensizlikti Benim ilk kıyametim Sensizlikti Benim ilk kıyametim Hoşçakal anne