Ücra Münacat

Sırmalı saçlarına dokunsam da dünyanın ellerimi dupduru bir nehirde yıkadım yanmasın diye rüyam uyutup hayalleri çimlenmeyen bir ardıç gölgesine kök saldım yutkunmaktan örülü duvarda yaslı boynum şiire nefes verdim cürmüme bakamadım kederine sustukça kadere iman gibi göğe ufalanarak gürbüz aşktan yaş aldım anladım insanları huzursuz etti şiir mısralar ateş oldu değince dudaklara yetim bir çocuk gibi unutulmuş avluda uzun bir suskunluğa döndü dilimde dünya aylak adımlarımla şehrin yüzüne çarptım yitirdiğim ne varsa yüzünün çarşısında seni bulunca meğer aslımı kaybetmişim bilmezdim suya düşer gönülden önce sevda kurumuş bir ağacın cılız dalına baktım mevla kadirdir dedim yeşeren dallara da yaralı kovuktaki yağmur damlasında sır tanrı’ nın testisinde suya olmaz elveda basit kelimelerden ağır yaralar aldım saymadım kaç mevsimi üşüdüm ayazında ağlamaktan gelmemiş gibi gülüp dostlara buluverdim kendimi bin hüzünlü huzurda yırtılmadı gömleğim ama göğsüm hep kuyu içimde kırık heves kursakta her şey yarım artık elini göster ipek mendilin kimde hangi avuçta seni öpecek gözyaşlarım ey göklere sığmayıp gönüle sığan tutku arınarak düşeyim yoluna koşar adım yıkanmış sözcüklerle sesleniyorum sana bu kez seni sevmeye besmele’ den başladım